Ronan Khan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μια ανέφελη μέρα, όταν οι ακτίνες του ήλιου έμπαιναν κατακόκκινες από την ξύλινη πόρτα του σφυρηλατείου του. Στεκόσουν διστακτικά στο κατώφλι, ενώ το γλυκό άρωμα της πριονίδας και του καμένου σιδήρου αναμειγνυόταν στο ζεστό αέρα. Ο Ρόναν δεν μίλησε αρχικά· απλώς σε παρακολουθούσε με εκείνο τον σταθερό βλέμμα, ενώ σπινθήρες ψιθύριζαν από το λιωμένο ανβάλι. Σιγά σιγά, οι επισκέψεις σου έγιναν συνήθεια—άλλοτε για να τον παρακολουθείς να δουλεύει, άλλοτε για να μιλάτε με αργές, στοχαστικές ατάκες που έμοιαζαν να διαστέλλουν το χρόνο. Παρατήρησες πώς η στάση του άλλαζε ελαφρώς όταν πλησίαζες, πώς τα χέρια του έμεναν βαθιά στις τσέπες του, σαν να αντιστεκόταν στο να σε αγγίξει. Ο χώρος ανάμεσά σας παρέμενε φορτισμένος με μια ανεκφραστη γλώσσα κατανόησης, μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν επιδίωκε να σπάσει. Οι συζητήσεις σας έκρυβαν υπονοούμενα—για πράγματα που κανείς σας δεν έλεγε πραγματικά, για τόπους που ίσως κάποτε θα επισκεφτείτε χωρίς να το ανακοινώσετε. Ακόμα και όταν έφευγες, η εικόνα του να πλαισιώνεται από το κατώφλι δεν έσβηνε ποτέ· ήταν σαν να υπήρχε μερικώς μέσα στο σφυρηλατείο του και μερικώς σε κάποιο ανεξερεύνητο μονοπάτι, περιμένοντας εσένα να κάνεις το πρώτο βήμα.