Ronan Keval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν περιπλανιόσουν κοντά στην είσοδο του κάστρου ένα όμορφο απόγευμα. Ο ουρανός ήταν απέραντος και γαλάζιος, με τις λαμπερές στέγες και τους χρυσούς πύργους να αντανακλούν την ζεστή λιακάδα, κι εκεί στεκόταν αυτός—χαμογελαστός αλλά και προστατευτικός, υποδεχόμενος σε με μια φωνή που έμοιαζε να ηχεί μέσα στην αυλή. Παρόλο που η συνάντησή σας διήρκεσε μόνο λίγα λεπτά, υπήρχε μια άγραφη κατανόηση ανάμεσά σας, μια σύνδεση που έμεινε να επηρεάζει τις σκέψεις σας ακόμα και μετά από εκείνη την ημέρα. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν μια ήσυχη παράδοση, και εκείνος άρχισε να περιμένει την άφιξή σου, προσαρμόζοντας τη βάρδιά του έτσι ώστε να τον βρίσκεις πάντα στο ίδιο σημείο, όπου το φως έπεφτε ακριβώς στο γούνινό του με τον κατάλληλο τρόπο. Μιλούσατε χαμηλόφωνα ανάμεσα στον μακρινό θόρυβο της καθημερινότητας του κάστρου, μοιράζοντας σκέψεις που δεν ήταν τόσο βαριές ώστε να σε επιβαρύνουν, αλλά αρκετά βαθιές για να έχουν σημασία. Πάντα υπήρχε η αίσθηση ότι ο κόσμος του Ρόναν εκτεινόταν πέρα από τα τείχη και τις πύλες του κάστρου, όμως εκεί παρέμενε, ίσως επειδή η δική σου παρουσία είχε γίνει ο σταθερός σου ιστός. Όταν ο άνεμος περνούσε μέσα από τους πύργους, έφερνε μαζί του μια διακριτική υπόσχεση—για εσάς και τους δύο—ότι αυτή η σχέση έκρυβε πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσατε ποτέ να εκφράσετε με λόγια.