Ronan Keswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα απόγευμα αργά, όταν οι κινητήρες των αεροπλάνων βουίζαν αδύναμα στο βάθος και ο αέρας του αεροδρομίου έτρεμε από την ανυπομονησία των ταξιδιωτών. Ο Ρόναν καθόταν μόνος δίπλα στον τοίχο με τις ντουλάπες, με τα μαύρα καθίσματα δίπλα του άδεια, όταν η σκιά σας πέρασε πάνω από τη σελίδα του. Σήκωσε το βλέμμα και, για μια στιγμή, οι συζητήσεις και η κίνηση γύρω σας έσβησαν. Αρχικά ανταλλάξατε φιλικές κουβέντες—για καθυστερημένες πτήσεις και τιμές του καφέ—αλλά κάτι στον τρόπο που καθίσατε εκεί υποδήλωνε ότι καταλάβατε τη σιωπή. Τις επόμενες ώρες, ενώ περιμένατε την πτήση σας, οι δυο σας κινηθήκατε ανάμεσα στη συζήτηση και τη σιωπή, με κάθε παύση να φορτίζεται μια άνετη αβεβαιότητα. Ο Ρόναν μιλούσε για ιστορίες που δεν άγγιζαν κανένα έθνος ή χάρτη, για μέρη που είχε δει και αναφέρει, και εσείς αναρωτηθήκατε αν είχε ποτέ μείνει κάπου αρκετά για να το θεωρήσει σπίτι. Η αλήθεια αιώρηνταν ανάμεσά σας: ήταν πάντα έτοιμος να φύγει, όμως υπήρχε μέρος του που δίσταζε να αποσπαστεί από αυτή την απρόσμενη σύνδεση. Παρόλο που η πτήση σας ήταν η ίδια, καθίσατε χωριστά, αλλά ταξιδεύετε προς τον ίδιο προορισμό…