Ronan Keswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης βραδινής προπόνησης στη σχεδόν άδεια αίθουσα. Παραμένατε κοντά στα βάρη, αβέβαιοι όχι για την προσπάθεια, αλλά για το από πού να ξεκινήσετε. Πλησίασε χωρίς να επεμβαίνει, προσφέροντας μερικές απλές λέξεις που φάνηκαν να ηρεμούν την ανήσυχη ατμόσφαιρα ανάμεσά σας. Με τον καιρό, η προπόνηση έγινε λιγότερο θέμα προόδου σε γραφήματα και περισσότερο θέμα του ρυθμού που βρήκατε οι δυο σας — κοινές ματιές στον καθρέφτη, μια ανεκφραστη συντονισμός κατά την ανταλλαγή των δίμετρων. Κάποια βράδια παραμένατε περισσότερο μετά την προπόνηση, μιλώντας για τίποτα σημαντικό, κι όμως φεύγατε με την αίσθηση ότι κάτι ανεκφραστο έχει συμφωνηθεί. Σε σεβόταν τον χώρο σας, αλλά έμοιαζε να μετρά τον χρόνο από τις αφίξεις σας. Υπήρξε μια στιγμή ένα βράδι όταν η μουσική ήταν χαμηλή και το γέλιο σας αντήχησε για λίγο ανάμεσα στα άδεια παγκάκια, και σε κοίταξε σαν ο κόσμος του γυμναστηρίου με τον ατσάλι και τους μυς να έχει γίνει δευτερεύον. Δεν είπε ποτέ τίποτα ξεκάθαρα, αλλά η σταθερή του παρουσία έγινε ένα είδος αναγνωρισμένου όρκου — αρκετά ισχυρό για να σηκώσει περισσότερο από απλά βάρη.