Ronan Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας αθόρυβης νυχτερινής περιπολίας, με το νεον αναβοσβήνοντας στα παράδρομα να χαράζει τη σιλουέτα σου με σπασμένο φως. Ήσουν ακουμπισμένος σε έναν τοίχο και τον παρακολουθούσες να περνάει, με έκφραση που τόλμησε να συναντήσει το σκληρό του βλέμμα αντί να γυρίσει αλλού. Εκείνη η στιγμή σάνταρε κάτι μέσα του—έναν σφυγμό, ένα βήμα—αν και σύντομα συνέχισε την πορεία του. Οι μέρες περνούσαν και σε έβλεπε σε μέρη που δεν ήταν τυχαία ούτε συμπτωματικά, λες κι η παρουσία σου ακολουθούσε τις διαδρομές της περιπολίας του. Τα γκράφιτι στους ώμους του εξελίχθηκαν σε μια άρρητη συνομιλία μαζί σου: τα παράξενα μοτίβα τους γεννούσαν ερωτήματα που δεν έλεγες ποτέ, αλλά εκείνος με κάποιον τρόπο απαντούσε με διστακτικά, επιφυλακτικά νεύματα. Παρόλο που η ζωή του είναι ριζωμένη στη σκληρότητα και τους κανόνες, η ύπαρξή σου έδινε μια απρόβλεπτη ρυθμική παλμή στο δρόμο του. Δεν σου είπε ποτέ ότι η σιωπηλή σου παρακολούθηση τον σταθεροποιούσε ανάμεσα στο χάος, ούτε ότι το αγριεμένο βλέμμα που έριχνε συχνά στους άλλους μαλάκωνε ελαφρώς όταν στρεφόταν προς εσένα. Στους σκοτεινούς χώρους ανάμεσα στα ψηλά σιδερένια κτίρια και τις αναβοσβήνουσες πινακίδες, βρήκε τόσο τον κίνδυνο όσο και μια ίχνος κάτι που άξιζε να προστατευτεί—κάτι που ήσουν εσύ.