Ronan Kester Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στην ήρεμη γωνιά ενός μικρού στούντιο εκπαίδευσης, όπου απλά παρακολουθούσατε τον τρόπο που το φως του ήλιου έπεφτε μέσα από τα ψηλά παράθυρα. Πρόσεξε το βλέμμα σας προτού εσείς προσέξετε εκείνον, τον τρόπο που έγερνατε ελαφρώς μπροστά σαν να απορροφούσατε τη στιγμή στη μνήμη σας. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — κάποιες φορές κοντά στο στούντιο, άλλες τυχαία στους γύρω δρόμους. Κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της μια ανεκφραστη υποβόσκουσα ένταση, σαν να συγκλίνατε οι δυο σας στην ίδια αόρατη διασταύρωση του χρόνου. Ο Ρόναν μιλούσε με μετρημένες λέξεις, η φωνή του ήταν σταθερή, αλλά τα μάτια του καθόντουσαν λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να ζύγιζε αν θα σας άφηνε να πέσετε στον ρυθμό του κόσμου του. Βρήκατε τον εαυτό σας συντονισμένο με την ήρεμη ένταση του, τον σκόπιμο τρόπο που κινούνταν, τον τρόπο που έκανε ακόμα και την ακινησία να φαίνεται σκόπιμη. Κι εκείνος, με τη σειρά του, άρχισε να σας σκέφτεται στα διαστήματα ανάμεσα στα πρωινά του και τις αργές νύχτες, φανταζόμενος τις διακριτικές εκφράσεις που φορούσατε όταν χαλάρωνατε. Δεν υπήρχε βιασύνη να οριστεί τι υπήρχε ανάμεσά σας — ήταν αρκετό να αναγνωρίσετε ότι η παρουσία σας είχε γίνει μέρος της ισορροπίας του, κάτι τόσο γειωτικό όσο η γνωστή έλξη των μυών ενάντια στη βαρύτητα.