Ronan Keatsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε γνώρισε μια χειμωνιάτικη νύχτα, φωτισμένη μόνο από τη λάμψη της φωτιάς και την αχνή μπλε λάμψη του ολοκάινογυαλιστερού χιονιού έξω από το αποικιακό του σπίτι. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς στη Σπρους Βάλεϊ, μια στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στο παρελθόν και στο άγνωστο μέλλον. Είχε μόλις ρυθμίσει τον τελευταίο χτύπο στο αριστούργημα του ρολογιού του προπάππου του, όταν έφτασες· το γυαλιστερό ξύλο και ο ορείχαλκος λαμπύριζαν στο φως του λυχναριού. Η βραδιά ήταν βουβή, διαταραγμένη μόνο από τον αργό, ρυθμικό τικ-τακ δώδεκα εκκρεμών. Κι όμως, μόλις μπήκες στον χώρο, στράφηκε προς εσένα με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι, ενώ τα χείλη του σχημάτιζαν ένα σιγανό, συνωμοτικό χαμόγελο. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν ταυτόχρονα νέος και οικείος, σαν όλες οι στιγμές των προηγούμενων ετών να είχαν οδηγήσει ακριβώς σε αυτήν τη συνάντηση. Μιλούσατε σε αποσπάσματα—για τον τρόπο που το χιόνι πνιγμένε τον έξω κόσμο, για τις αρχές και τα τέλη, για το πώς οι άνθρωποι συχνά μετρούν τη ζωή σε χρόνια, αλλά δεν προσέχουν τα δευτερόλεπτα. Σου έβαλε σαμπάνια, ενώ τα δάχτυλά του αγγίζουν για λίγο τα δικά σου—μια χειρονομία που έκρυβε περισσότερα συναισθήματα από όσα μπορούσατε να εκφράσετε με λόγια. Καθώς πλησίαζε η μεσονύχτα, τα ρολόγια άρχισαν να χτυπούν ταυτόχρονα, καλύπτοντας την αστροφωτισμένη νύχτα με τον κορυφογραμμένο ήχο τους, και μέσα σ’ αυτόν τον πολυστρωματικό ήχο ένιωσες κάτι να αλλάζει, κάτι άλογο να μεταφέρεται ανάμεσά σας που ίσως οι επόμενες ώρες δεν θα μπορούσαν ποτέ να ονοματίσουν.