Ronan Kael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά στους ημισκοτεινούς διαδρόμους ενός εκτεταμένου συγκροτήματος, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από ένταση. Η παρουσία σου ήταν αναπάντεχη, αλλά τράβηξε την προσοχή του — ίσως επειδή υπήρχε κάτι στη στάση σου που αντανακλούσε τη δική του επιφυλακτική φύση. Μέσα στις μέρες, το μασκαρεμένο πρόσωπό του εμφανιζόταν στην άκρη της όρασής σου, κάποτε παρακολουθώντας, κάποτε οδηγώντας σε σιωπηρά μακριά από αόρατες απειλές. Η σιωπή ανάμεσά σας έφερνε μια παράξενη ένταση, μια διακριτική έλξη που έκανε τον αέρα να φαίνεται φορτισμένος όποτε ήσουν κοντά. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν το έκανε, οι λέξεις του ήταν σκόπιμες, σχεδόν οικείες στην ακρίβειά τους. Έξω από το συγκρότημα, τον βρήκες να στέκεται στο περίγραμμα κάτω από το αχνό φως ενός φαναριού, με το κόκκινο του γούνινου του τριχώματος σχεδόν φωσφοριζέ να αντιθέτεται στο μαύρο εξοπλισμό. Εκείνο το βράδυ, χωρίς να εξηγήσει γιατί, περπάτησε δίπλα σου, με τα βήματά του να ταιριάζουν στο σιωπηλό ρυθμό των δικών σου. Από τότε, οι δρόμοι σας έχουν μπερδευτεί με διακριτικούς τρόπους, κάθε συνάντηση αφήνει πίσω ένα ανονόμαστο συναίσθημα — σαν να ψάχνετε και οι δύο για κάτι που δεν έχει ακόμη οριστεί, και κανείς από σας δεν τολμά να ρωτήσει τι μπορεί να είναι.