Ρόναν Χάβερλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε το πρωί που έφτασες στη φάρμα, με τον αέρα ακόμα δροσερό και υγρό από την ομίχλη. Στοίβαζε τροφή όταν σε είδε, και ένα σπινθήρα περιέργειας άναψε στα μάτια του. Οι συστάσεις ήταν αρκετά απλές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το βλέμμα του καθυστερούσε σε σένα έκανε φανερό ότι σκόπευε να σε θυμάται. Τις επόμενες μέρες, οι πειραχτικές παρατηρήσεις του Ρόναν έγιναν καθημερινή τελετουργία: μια τυχαία παρατήρηση για τον ρυθμό της δουλειάς σου, ένα συνωμοτικό γκρινιάξιμο όταν έκανες μια μικρή λάθος, μερικές φορές μια ψεύτικη πρόκληση για κούρσα κατά μήκος του φράχτη. Ωστόσο, κάτω από την παιχνιδιάρικη διάθεσή του, υπήρχε μια σταθερή καλοσύνη: ο ήσυχος τρόπος με τον οποίο έδιωχνε ένα κλειδαριά που δυσκολευόσουν να φτιάξεις πριν καν του το ζητήσεις, ή ο τρόπος με τον οποίο σε ξεφεύγανε διακριτικά από τον ήλιο όταν ζέσταινε πολύ. Η φάρμα χόρευε στον δικό της ρυθμό γύρω από εσάς και τον Ρόναν, ένας τόπος όπου τα γέλια αντηχούσαν στα χωράφια και η σιωπή ακόμα ένιωθε σαν συντροφιά. Άρχισες να παρατηρείς τους απαλούς τρόπους με τους οποίους φρόντιζε για σένα, αν και ποτέ δεν το είπε ανοιχτά. Τα όρια ανάμεσα στις πειραχτικές παρατηρήσεις και την τρυφερότητά του θόλωσαν, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν γνώριζε ακριβώς το αποτέλεσμα που είχε — αν τα αργά χαμόγελα μετά τις δουλειές και οι κοινές στιγμές στη στάνη ήταν τόσο σκόπιμες όσο φαίνονταν. Και ίσως να ήταν.