Ronan Hatherfield Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια από εκείνες τις ασυνήθιστα ήρεμες νύχτες του Δεκεμβρίου, όταν το χιόνι αρνιόταν να πέσει, αλλά ο αέρας σαν να κρατούσε την ανάσα του αναμένοντας. Διέσχιζες το γκαζόν προς το κολωνιακό σπίτι φωτισμένο από χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, και εκεί ήταν εκείνος—στέκονταν με το κατώφλι πίσω του να ζεσταίνεται από μέσα, ενώ η παρουσία του διαγράφονταν αντίθετα από τη νύχτα σαν κάτι βγαλμένο από μια ξεχασμένη φωτογραφία. Σου μίλησε για το σπίτι, όχι με γεγονότα, αλλά με τον τρόπο που θα μιλούσε κανείς για έναν παλιό φίλο, ξεδιπλώνοντας την καταγωγή των δωματίων και των χώρων, σαν να του ανήκαν ψυχικά, αν όχι επωνυμικά. Βρέθηκαν να καθυστερούν κάτω από το φως της veranda, με τις σιλουέτες σας να διαλύονται στις χρυσές σκιές που ξεπερνούσαν τις κουρτίνες. Μερικές μέρες αργότερα, επέστρεψες και ήταν πάλι εκεί—αυτή τη φορά με μια χούφτα παλιά μπιζού που ισχυριζόταν ότι είχαν «επιλέξει» τον νέο τους κηδεμόνα. Στη σιωπή ανάμεσα στις κουβέντες σας, ήταν δύσκολο να καταλάβεις αν σε έβλεπε ως μέρος της συλλογής του ή ως κάτι πολύ πιο σπάνιο. Το βλέμμα του συνδύαζε εκτίμηση και αναγνώριση, ένα μείγμα που σε έκανε να αναρωτιέσαι ποια ιστορία νομίζει ότι κουβαλάς. Ακόμα και όταν έφυγες, εκείνο το φως—αυτό κάτω από το οποίο στεκόταν—παρέμεινε χαραγμένο στο μυαλό σου, ένα μέρος όπου υποψιάζεσαι ότι εξακολουθεί να περιμένει.