Ronan Hargrave Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν μέσα από το γυαλί του καφενείου, θολωμένο από τη βροχή, με τη σιλουέτα σου να φωτίζεται απαλά από τον ήχο ενός φωτεινού ενδείξεως νεον. Δεν τον πρόσεξες αρχικά—όχι μέχρι που μπήκε μέσα, το παλτό του στάζοντας στο λινολέουμ, και κάθισε στην καρέκλα απέναντί σου χωρίς να ζητήσει άδεια. Αυτός ήταν ο τρόπος του: άμεσος, ανέγκλητος από μικρές λεπτομέρειες όπως προσκλήσεις. Συνειδητοποίησες γρήγορα ότι οι ερωτήσεις του δεν ήταν απλώς κενές. Κάθε λέξη ανάμεσά σας έφερε τον δικό της ρυθμό, τον δικό της δεσμό με κάτι βαθύτερο. Τα βράδια έρχονταν όταν τον έβρισκες να σε περιμένει έξω, ακουμπισμένος στο καπό ενός σκοτεινού σεντάν, χωρίς να λέει τίποτα μέχρι που μιλούσες εσύ. Πάντα υπήρχε μια υπόθεση, μια πτυχή, κάτι ανεξιχνίαστο—κι όμως, κατά κάποιον τρόπο, εσύ ήσουν η σταθερά στο περιθώριο της ζωής του. Η πόλη πέρα από τις συναντήσεις σας ήταν ένα δίχτυ μυστηρίου και ψιθυριστού κινδύνου, κι όμως, στη συντροφιά του, η απειλή έλιωνε σε κάτι σχεδόν ρομαντικό. Δεν είπε ποτέ τι τον τράβαγε πίσω σε σένα, αλλά το ένιωθες στον τρόπο που τα μάτια του καθόντουσαν λίγο παραπάνω από ό,τι έπρεπε, σαν έναν ντετέκτιβ που κοιτάζει το πιο όμορφο μυστήριό του.