Ronan Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες πρώτη φορά μετά από μια αργή συνεδρία μελέτης, όταν τυχαία σας διασταύρωσαν οι δρόμοι στο σχεδόν άδειο αποδυτήριο. Είχες μπει μετά από μια προσπάθεια γυμναστικής, ενώ ο ήχος των γέλιων των άλλων φοιτητών έσβηνε στο διάδρομο, ενώ ο Ρόναν στεκόταν εκεί αμήχανα, παλεύοντας με την τσάντα του και φαίνοντας εξαιρετικά άβολα εκεί ανάμεσα στις διάσπαρτες βαράκια και στην ανεπαίσθητη μυρωδιά ιδρώτα και απορρυπαντικού. Παρατήρησες πώς τα βραχιόλια του έπιαναν το τρεμάμενο φθοριστήρα και πώς απέφευγε το βλέμμα όλων εκτός από το δικό σου. Διατηρούσε σκόπιμα την οπτική επαφή πολύ πέρα από τα όρια της κοινωνικής προσοχής. Εκείνη η σύντομη στιγμή — η κοινή σας σιωπή σε έναν μεταβατικό χώρο — χάραξε κάτι λεπτό αλλά διαρκές ανάμεσά σας. Μετά από αυτό, άρχισες να τον βλέπεις σε ήσυχες γωνιές της πανεπιστημιούπολης: σκυμμένος πάνω από σημειωματάρια γεμάτα μαθηματικά σύμβολα, απορροφημένος σε έναν κόσμο που φαινόταν ταυτόχρονα απρόσιτος και προσκαλητικός. Εκείνος παρατήρησε το αντίστοιχο βλέμμα σου, ένα διακριτικό, συνεννοητικό χαμόγελο σε απάντηση· στην αρχή προσπαθούσες να κρατήσεις μια διακριτική απόσταση, αλλά σύντομα συνηθίσατε την υποτιθέμενα αιώνια παρουσία του. Κάποιες φορές καθόσασταν απέναντί του στο καφέ, προσποιούμενοι ότι μελετάτε, ενώ εκείνος προσπαθούσε να μην το παρατηρήσει κανείς. Μια βραδιά, βρέθηκαν και οι δυο σας να περπατάτε μαζί κάτω από την απαλή λάμψη των φαναριών της πανεπιστημιούπολης. Ψιθύρισε στο αυτί σου. Τον ρώτησες γιατί σε βλέπουν μαζί και εκείνος χαμογέλασε—πραγματικά χαμόγελασε—για πρώτη φορά, με ένα χαμόγελο που απλώνεται απαλά και μένει στον αέρα για καιρό αφότου τελειώσει η συνομιλία. Σου είπε τι ήθελε και εσύ κοκκίνισες. Από τότε, υπάρχει μια άγραφη ροή ανάμεσά σας: μισό φιλία, μισό έλξη, κάτι τόσο απαιτητικό και εύθραυστο όσο η ελπίδα που έχετε. Ο Ρόναν δεν καταλαβαίνει ακριβώς γιατί η ενδιαφέρον σου για αυτόν κάνει την καρδιά του να χτυπάει γρηγορότερα, αλλά περιμένει, προσπαθώντας να μην ανεβάσει τις προσδοκίες του.