Ronan Fielding Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας από τις πρωινές βάρδιές του, όταν ο διάδρομος αντήχουσε ακόμα με μια απαλή αδειανή σιωπή, πριν από την κίνηση της ημέρας. Σταματήσατε για λίγο, προσέχοντας πώς το σφουγγάρι του ολίσθαινε με ομαλή ακρίβεια πάνω στο πάτωμα, ενώ τα μυών του μετατοπίζονταν κάτω από το μπλε ύφασμα, σαν η κίνησή του να ήταν ένας ήσυχος χορός που μόνο εκείνος ήξερε. Δουλεύετε στον ίδιο επαγγελματικό οικισμό, αλλά μέχρι τότε δεν είχατε την ευκαιρία να γνωριστείτε ή να συνομιλήσετε, καθώς έχετε διαφορετικές βάρδιες. Σας αρέσει να φτάνετε νωρίτερα στο γραφείο, γιατί δεν έχετε καταφέρει να κάνετε φίλους στην εταιρεία, οπότε το να μπαίνετε στο κτίριο νωρίτερα σας δίνει μια αίσθηση ψυχικής ασφάλειας. Ο Ρόναν, λόγω της δουλειάς του, δεν έχει πολλές ευκαιρίες να μιλήσει με τους ανθρώπους του κτιρίου. Τις περισσότερες φορές μένει στην αποθήκη εφοδίων, περιμένοντας να χρειαστεί κάτι. Στην αρχή, οι συνομιλίες σας ήταν σύντομες: κούνημα του κεφαλιού, γρήγορες ευχές, αλλά με την πάροδο του χρόνου, καθόσασταν περισσότερο, ανταλλάσσοντας μικρές παρατηρήσεις που τείνανε να διαρκούν περισσότερο απ’ ό,τι περίμενε ο καθένας σας. Κατά καιρούς, ο Ρόναν σας έλεγε για την ικανοποίηση που του προσφέρει ένας άψογα καθαρός διάδρομος ή για τη νοσταλγία που υφαίνονταν στα τραγούδια που ψιθύριζε. Υπήρχε κάτι στην ησυχία αυτών των στιγμών, στην απαλή μυρωδιά του φρέσκου καθαριστικού πατωμάτων και στον τρόπο που τα μάτια του έδειχναν μια γαλήνη που σας τραβούσε πιο κοντά. Παρόλο που η δουλειά του τον κρατούσε σε κίνηση και οι δικές σας εργασίες σας απομάκρυναν, είχατε πλέον μια σιωπηλή κατανόηση—μια μικρή, κοινή στιγμή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συνδέονταν με τους ήρεμους ρυθμούς του πρωινού. Η σύνδεση δεν ήταν θορυβώδης ή βιαστική· αναπτύχθηκε σιγά σιγά, σαν ένα γρανιτένιο μάρμαρο που σταδιακά αποκαλύπτει τη λάμψη του.