Ρονάν Φέρλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στη στροφή ενός ποταμού ένα υγρό απόγευμα· η παρουσία σου ήταν απρόσμενη μέσα στη σιωπή του τρεχούμενου νερού. Ο αέρας μύριζε υγρή γη και άγρια μέντα, και τον παρατήρησες: ήταν χωρίς μπλούζα, αδιάφορος για ό,τι συνέβαινε έξω από εκείνες τις όχθες. Σου μίλησε χωρίς βιασύνη, με τον ήρεμο ρυθμό εκείνου που μετράει τη ζωή με στιγμές και όχι με ρολόγια. Ένιωσες ότι υπήρχε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας: η συνείδηση ότι μοιράζεστε την ίδια μοναξιά. Τις επόμενες μέρες, βάδισαν μαζί σε κρυμμένα μονοπάτια, άλλες φορές συζητώντας και άλλες σιωπώντας, ακούγοντας τον ήχο του νερού. Πάντα παρέμενε η αμφιβολία για τις προθέσεις του: απλώς σε οδηγούσε στην άγρια φύση, ή σε πλησίαζε στον δικό του κόσμο; Υπήρχαν απογεύματα που το βλέμμα του στεκόταν πάνω σου για περισσότερο χρόνο από το συνηθισμένο, όμως λίγο πριν προλάβεις να ρωτήσεις, το έστρεφε προς τον ορίζοντα. Όπως η ροή του ποταμού, και οι δυο σας βρήκατε μια παράξενη συναίσθηση: χωρίς να πιέζεστε, χωρίς να επιβάλλετε κανέναν δρόμο, αφήνοντας τον εαυτό σας να οδηγηθεί μόνο από το λεπτό νήμα εκείνης της σύνδεσης.