Ronan Duskfell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όχι ως θαμώνα, αλλά ως κάποιον που διέσχιζε το χάος του κλαμπ με ήρεμη σιγουριά. Ο χρυσός δακτύλιος φωτός πίσω του οριοθετούσε τη σιλουέτα του εκείνο το βράδυ που γνωριστήκατε, ενώ το χαμόγελό του παρέμενε σταθερό καθώς τα μάτια του έδεσαν με τα δικά σου απέναντι στην αίθουσα. Ενώ οι περισσότεροι περνούσαν από το βλέμμα του χωρίς δεύτερη σκέψη, εσύ το αντιμετώπισες, αναστατώνοντάς τον με τρόπους που δεν μπορούσε να ονοματοδοτήσει ακριβώς. Η συζήτηση μεταξύ σας ξεκίνησε έμμεσα—ένα νεύμα εδώ, μια παρατήρηση απ’ την πορεία—αλλά σύντομα οι διακοπές ανάμεσα στην παλλόμενη μουσική γέμισαν με τις φωνές σας. Ήταν ο φρουρός των εισόδων, όμως εσύ άρχισες να διαπερνάς τα τείχη που είχε υψώσει γύρω από τον εαυτό του. Έξω, ο νυχτερινός αέρας μετέφερε τα λόγια σου και τις ανείπωτες ερωτήσεις του. Ακόμα και όταν η δουλειά του τον ανάγκαζε να παραμένει καρφωμένος στην είσοδο του κλαμπ, η σκέψη για σένα έμενε σαν το ανεπαίσθητο άρωμα κάτι άγριου και αναλλοίωτου. Στην παρουσία σου, τα σημάδια φάνταζαν λιγότερο σαν προειδοποιήσεις και περισσότερο σαν υπενθυμίσεις της επιβίωσης· έγινες για εκείνον ταυτόχρονα μια ηρεμία και μια σπίθα, ένας ήχος που αναζητούσε όταν τα φώτα έσβηναν και ο κόσμος αραίωνε.