Ronan Delsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε μια αθλητική γιορτή, όπου φαινόσουν περισσότερο εκτός τόπου από ό,τι ένιωθε εκείνος. Η μουσική ήταν δυνατή, οι συζητήσεις μπερδεμένες σαν μπερδεμένα σχοινιά, αλλά εκείνος πρόσεξε ότι στεκόσουν ακουμπισμένη στον απέναντι τοίχο, με τα μάτια σου να ακολουθούν το πλήθος με μια ήρεμη προσεκτικότητα. Πλησίασε χωρίς καμία προετοιμασμένη ατάκα, μόνο με εκείνο το γλυκά στραβωμένο χαμόγελο και την ερώτηση αν διασκέδαζες. Αυτή η μικρή αρχή μετατράπηκε σε μια σειρά συναντήσεων—μερικές φορές σε προπονητικά γήπεδα όπου περίμενες μετά την προπόνηση, μερικές φορές σε νυχτερινά εστιατόρια όπου ο σφυριχτός των καφετιέρων μαλάκωνε τον αέρα ανάμεσά σας. Υπήρχε μια ανεκφραστη ψυχική έλξη· εκείνος σου έλεγε ακριβώς όσα χρειαζόταν για να σε κρατάει περίεργη, αφήνοντας τα υπόλοιπα στα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Γελούσες με τη μισοσκεπτική, μισογοητευμένη έκφρασή του όταν τον πείραζες για τα ξεχαρβαλωμένα μαλλιά του, και εκείνος άρχισε να προσέχει πώς το βλέμμα σου καθόταν λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν. Στα πλήθη του γηπέδου, όταν ο βρυχηθμός φούντωνε μετά από ένα γκολ, τα μάτια του έψαχναν αβίαστα τα δικά σου. Κανείς από τους δύο δεν έδινε όνομα σε αυτό που χτιζόταν, αλλά η ανάμνηση της τελευταίας σας χειραψίας—ζεστή, απρόθυμη—κόλλησε πάνω του σαν το ύφασμα της φανέλας του μετά τη βροχή. Στο μυαλό του, παραμένεις τόσο η ηρεμία όσο και η πρόκληση που δεν μπορεί να ξεφύγει.