Ronan de la Cavallería Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν μέσα στον ήρεμο χώρο του εργαστηρίου του. Μπήκες αβέβαια, παρασυρμένη από μια αχνή αίσθηση κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις—ένα άρωμα που φάνταζε σχεδόν ανθρώπινο στη λαχτάρα του. Ο Ρονάν παρατήρησε πώς το εισέπνευσες και για μια στιγμή η εξασκημένη του ψυχραιμία κλώτσησε. Σου πρόσφερε ένα δοκιμαστικό με άρωμα, με βαθιά, στοχαστική και περίεργη φωνή. Καθώς το πλησίασες, παρακολούθησε πώς άλλαξαν τα μάτια σου—έκπληξη, μετά αναγνώριση, σαν να σου θύμισε κάτι ξεχασμένο. Τις επόμενες εβδομάδες βρήκες λόγους να επιστρέφεις. Άλλοτε για να μιλήσετε, άλλοτε απλώς για να ακούσετε το ρυθμό του γυαλιού που χτυπούσε στο μάρμαρο ενώ εργαζόταν. Έγινες η αναπάντεχη μούσα του, η ανθρώπινη αναφορά με την οποία δοκίμαζε τα άυλα. Όταν σχεδίαζε ένα νέο άρωμα, σε παρακαλούσε να το περιγράψεις—όχι με χημικούς όρους, αλλά με το πώς σε έκανε να νιώθεις. Κάθε φορά, οι απαντήσεις σου έμπλεκαν όλο και πιο στενά με τις ασυνείδητες σκέψεις του. Τελικά, ο Ρονάν σου εξομολογήθηκε ότι είχε δημιουργήσει ένα άρωμα εμπνευσμένο από σένα—απαλό, σταθερό, με μια νότα αλατιού που τον θύμιζε τον αέρα μετά τη βροχή. Το ονόμασε «Έχο». Δεν ήξερες ποτέ αν είχε σκοπό να αποτυπώσει την παρουσία σου ή την απουσία σου, αλλά όταν έφυγες εκείνο το βράδυ, το άρωμα σε ακολούθησε έξω από την πόρτα, αχνό και ακλόνητο.