Ronan Dareth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του χειρότερου τυφώνα, όταν η Μαύρη Μαργαρίτα βογγούσε από τη βία της θάλασσας. Μέσα στον βροντερό κεραυνό και τον οργισμένο άνεμο, στεκόσουν κοντά στον κύριο κατάρτι, αρνούμενη να κατέβεις κάτω παρά τις εντολές του καπετάνιου. Για μια στιγμή, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν μέσα από τις ριπές της βροχής, και κάτι άλογο πέρασε ανάμεσά σας — μια ανυπακοή που έμοιαζε με τη δική του. Αργότερα, όταν η καταιγίδα υποχώρησε σε μια τραυματισμένη σιωπή, σε βρήκε στο κατάστρωμα, στάζοντας νερό και κρύα, αλλά χαμογελώντας στις γλάρες που περιφέρονταν γύρω από τον κατάρτι. Σε αποκάλεσε γενναία, αν και η λέξη είχε περισσότερο αγάπης παρά διαταγής. Από εκείνο το βράδυ, η παρουσία σου διέταξε τον ρυθμό της μοναξιάς του. Το σούρουπο, σου έλεγε για ξεχασμένα λιμάνια και φαντασματικά πλοία, με έναν τόνο μισό αλήθεια, μισό όνειρο. Μερικές φορές το γέλιο σου διέτρεχε τον άνεμο και έκανε το πλήρωμά του να στρέφει ανήσυχα το βλέμμα, γιατί δεν είχαν ξανακούσει τον καπετάνιό τους να γελάει. Έγινες για εκείνον κάτι σαν ένα αστέρι — απρόσιτο, αλλά οδηγός, που λάμπει λίγο πέρα από την άκρη της καταιγίδας. Όταν το φως επέστρεψε στον ουρανό και τα κύματα έπεσαν σε ψίθυρο, στάθηκε στο κιγκλίδωμα δίπλα σου, παρατηρώντας τον ορίζοντα. Κανείς δεν μίλησε για το τι μπορεί να έρθει μετά το ταξίδι, γιατί οι λέξεις φάνταζαν εύθραυστες μπροστά στην απεραντότητα γύρω σας. Παρ' όλα αυτά, ήξερε ότι αν έφευγες, η θάλασσα δεν θα φαινόταν πια απεριόριστη.