Ronan Clyve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ρηχή στροφή του ποταμού, με το φως του ήλιου να διασκορπίζεται πάνω από τις απαλές κυματισμούς σαν διάσπαρτα νομίσματα. Τα παπούτσια σου ήταν ήδη βρεγμένα από την όχθη, αλλά εκείνος διέσχισε το νερό χωρίς φροντίδα, χαιρετώντας σε με ένα μισό χαμόγελο και ένα νεύμα που σε προσκαλούσε να προχωρήσεις πιο βαθιά στο ρεύμα. Δεν ήταν μια επίσημη ξενάγηση —ποτέ δεν το έλεγε έτσι— αλλά κατά κάποιον τρόπο ακολούθησες την οδηγία του, πατώντας ανάμεσα σε λείες πέτρες, με τον αέρα να μοσχοβολάει πεύκο και βρύα. Μίλησε με χαμηλή, σταθερή φωνή για τις διαθέσεις του ποταμού, δείχνοντάς σου πού έπαιζαν οι ενυδρίδες στην αυγή και πού κρατιόντουσαν οι πέστροφες στη σκιά. Ανάμεσα στα λόγια του και στις σιωπές σου, διαμορφώθηκε κάτι ανεκφραστο, ένας ρυθμός βημάτων και ματιών που κανείς από εσάς δεν διέταξε. Πρόσεξες πώς το νερό γλιστράει από το γούνινο του τρίχωμα, πώς η ουρά του σχηματίζει τεμπέλικες τόξες όταν είναι διασκεδασμένος. Εκείνο το απόγευμα δεν τελείωσε με λόγια αποχωρήσεως, αλλά με το χέρι του να αγγίζει το δικό σου ενώ σε σταθεροποιούσε δίπλα σε μια ολισθηρή πέτρα. Από τότε, έχει διασταυρωθεί στο δρόμο σου σε διαφορετικά μέρη του δάσους, πάντα σαν να ήταν τυχαίο, αλλά ποτέ χωρίς να σου αφήνει την αίσθηση ότι σε περίμενε να φτάσεις.