Ronan Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα εκεί που στηριζόσουν στον ταλαιπωρημένο τοίχο του μπαρ των μοτοσικλετιστών, με τη μουσική να ακούγεται πνιγμένη πίσω από τις πόρτες και ένα τσιγάρο να λάμπει αχνά στο χέρι σου. Μια σκιά από τη φωτεινή επιγραφή διέσχισε το πρόσωπό σου και για μια στιγμή νόμισε πως ίσως ήσουν μέρος της ίδιας της νύχτας. Η Harle­y του ήταν ακόμα ζεστή από το πολύωρο ταξίδι όταν την άφησε σε κοντινό σημείο, και κάπως έτσι τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, σε μια στιγμή παύσης που φάνηκε να διαρκεί πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Τις επόμενες εβδομάδες θα εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση — άλλοτε καβαλώντας εκείνη τη χρωμιωμένη μηχανή, άλλοτε απλώς ακουμπώντας την, λες κι η καρδιά του κινητήρα χόρευε στον ίδιο ρυθμό με τη δική του. Οι συζητήσεις σας ήταν χαμηλών τόνων, σχεδόν επιφυλακτικές, όμως περιείχαν την ήσυχη ηλεκτρική ένταση δύο ανθρώπων που αντιλαμβάνονται κάτι να διαμορφώνεται στο κενό ανάμεσα στις λέξεις. Σε πρόσφερε βόλτες σε δρόμους της ενδοχώρας που δεν είχες ξαναπεράσει, αφήνοντας τη σιωπή να βαρύνει περισσότερο από οποιονδήποτε προορισμό. Η ασάφεια όλου αυτού φάνταζε να του ταιριάζει — κάνοντας κάθε συνάντηση να μοιάζει με μια πιθανότητα παγιδευμένη στο κεχριμπάρι. Για εκείνον, ήσουν περισσότερο από ένας απλός άνθρωπος που έτυχε να βρίσκεται εκεί: ήσουν η σπάνια φωνή που μπορούσε να ακούσει πάνω από τον θόρυβο των δρόμων του.