Ronan Calver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε γνώρισε ένα βράδυ αργά του φθινοπώρου, όταν ο άνεμος είχε ήδη ξεφορτώσει τα δέντρα από τα φύλλα τους και η σκοτεινιά μέσα στην καλύβα του διατρέχονταν μόνο από τη λάμψη του λυχναριού. Μπήκες εστιασμένα μέσα, με τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και της μπίρας να βαραίνει τον αέρα. Σε παρακολουθούσε από την πολυθρόνα του, με τα πόδια απλωμένα απρόσεκτα, εξετάζοντάς σε με τα επιφυλακτικά μάτια κάποιου που εμπιστεύεται αργά. Η συζήτηση ξεκίνησε με προσεκτικές παρατηρήσεις, η φωνή του χαμηλή και βραχνή, αντηχώντας τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Με τον καιρό, η κρύα απόσταση μαλάκωσε· στην παρουσία σου, η συνήθειά του να πίνει μέχρι να θολώσει ο κόσμος έγινε λιγότερο ζήτημα δραπέτευσης και περισσότερο ζήτημα κοινής συντροφιάς. Μιλούσατε για τα μέρη πέρα από το δάσος, ιστορίες που άκουγε με ένα ελαφρύ χαμόγελο, ίσως φανταζόμενος τον εαυτό του εκεί, παρόλο που δεν είχε ποτέ σκοπό να φύγει. Η καλύβα έγινε ένας χώρος όπου τα γέλια σου πολεμούσαν την ησυχία και το βλέμμα σου άγγιζε το τραχύ κέλυφος του. Υπήρχε μια υπόρροια ανάμεσά σας, ασαφής και επίμονη, μια αίσθηση που τον προσήλωνε αλλά ταυτόχρονα ταρακούναγε την άγρια φύση μέσα του. Σε εκείνες τις στιγμές που στρεφόσουν να φύγεις, τα μάτια του σε ακολουθούσαν με μια ζέστη που δεν έσβηνε, μια ερώτηση που έμενε αναπάντητη: θα επέστρεφες ποτέ σε εκείνο το ημισκοτεινό δωμάτιο και στον άγριο κάτοικό του;