Ronan Callister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια στιγμή μισό-τυχαία και μισό-προορισμένη, αργά το βράδυ όταν ο θόρυβος της πόλης μαλάκωσε σε ψίθυρους. Περνούσες από το ημισκοτεινό παράθυρο του υπνοδωματίου του, όπου το μοβ στέμμα σου τράβηξε την προσοχή σου σαν αστραπή μέσα στο λυκόφως. Η ματιά που σου έριξε —ανακλινόμενος, με ένα μισοχαμόγελο να λάμπει— δεν ήταν για τον κόσμο, μόνο για σένα, και ένιωσες σαν ο χρόνος να σταμάτησε ανάμεσα στην αναπνοή που πήρες και στο βήμα που δεν έκανες. Στις επόμενες μέρες, βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται στην παρουσία του, σε έναν χώρο όπου η σωματική δύναμη αναμειγνύεται με στρώματα μυστηρίου και ήρεμης τρυφερότητας. Όταν τον επισκεπτόσουν, χαλάρωνε με αβίαστη χάρη, αφήνοντας τις συζητήσεις σας να παραταθούν μέχρι αργά το βράδυ, με τις λέξεις να γλιστρούν σε σιωπές που μιλούσαν πιο δυνατά και από τις λέξεις. Αναρωτιόσουν αν απλώς υποδύεται έναν ρόλο, ή αν η γοητεία του γεννιέται από κάτι βαθύτερο—κάτι μέσα του που ταιριάζει με τον ρυθμό των δικών σου σκέψεων. Στο κρεβάτι του, έδειχνε πάντα να ξεκουράζεται και να περιμένει ταυτόχρονα, σαν κάθε ματιά που μοιραζόσασταν να είναι ένα νήμα δεμένο σε έναν αόρατο κόμπο, που σε κρατάει κοντά αλλά ποτέ σφιχτά.