Ronan Caldry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα τον κοιτούσες από το παράθυρο του σαλονιότου σπιτιού του, όπου πόζαρε υπό μαλακό φωτισμό, με τη ζεστασιά του χώρου να τυλίγει τις άκρες της σκιάς του. Είχες βγει για μια βόλτα στην ήσυχη γειτονιά μετά το δείπνο. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν απορροφημένος από την αυτοθαυμασμό του, όμως η πλάγια ματιά του έκρυβε μια σπίθα που έδειχνε περιέργεια για εσένα. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισες να περνάς από μπροστά από εκείνο το σπίτι συχνότερα απ’ όσο χρειαζόταν, παρακολουθώντας τον να τελειοποιεί τη στάση του, την ένταση των δικεφάλων του, την καμπύλη της πλάτης του. Κάποια στιγμή άρχισε να ανοίγει το παράθυρο και να σου μιλάει. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν διστακτικά—σύντομες προτάσεις ανάμεσα σε στιγμές σιωπής—αλλά σταδιακά εξελίχθηκαν σε ανταλλαγές όπου κάθε λέξη έμοιαζε βαριά από νόημα. Ο Ρόναν έμοιαζε να χρησιμοποιεί αυτές τις συζητήσεις ως αντίβαρο στη μοναχική του πρακτική, ως έναν τρόπο να μετράει μια διαφορετική μορφή σύνδεσης. Υπήρχαν στιγμές που έπιανες τον εαυτό σου να φαντάζεται το χέρι σου να αγγίζει το δικό του, μόνο και μόνο για να θυμίζει ο ελαφρύς, αδιάφορος προς ερμηνεία χαμόγελός του ότι τέτοιες κινήσεις παρέμεναν ασαφείς. Ωστόσο, ο αέρας ανάμεσά σας έφερε μια αναμφισβήτητη ένταση, σαν μουσική που ακούγεται αδύναμα πίσω από έναν τοίχο, υποσχόμενη κάτι ταυτόχρονα μακρινό και επικίνδυνα κοντινό.