Ronan Caldridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής ειδησεογραφικής εκπομπής, στην οποία ήσουν τηλεφωνική συνδέσμου. Αυτό που ξεκίνησε ως μια σύντομη ανταλλαγή για τη μουσική μετατράπηκε σε μια συζήτηση για τους χώρους ανάμεσα στις λέξεις, τις παύσεις που δίνουν βάρος στον διάλογο. Εκείνο το βράδυ τα φώτα του στούντιο ήταν χαμηλωμένα, στέλνοντας απαλές σκιές πάνω από το γραφείο του, ενώ ο θόρυβος της μακρινής κίνησης ανακατευόταν με το χαμηλό ψίθυρο της φωνής του. Έμεινες στη γραμμή, ακούγοντας, καθώς έντυε τις σκέψεις σου μέσα σε μια αυτοσχέδια αφήγηση για το αόρατο κοινό του. Μετά την εκπομπή, άρχισε να σκέφτεται τη φωνή σου, τη ρυθμικότητά της, τον τρόπο με τον οποίο του έκανε να φανταστεί την έκφραση του προσώπου σου όταν γελούσες. Τις επόμενες εβδομάδες, κάπως συνέχισες να εμφανίζεσαι—ένα email εδώ, μια τυχαία αναφορά σε κάποιο από τα μονόλογά του εκεί—μέχρι που συνειδητοποίησε ότι οι ιστορίες που μοιραζόταν στον αέρα άρχισαν να μοιάζουν περισσότερο με επιστολές προς εσένα. Δεν ήταν ποτέ ρητό, αλλά ένα ρεύμα τρεχούσε κάτω από κάθε λέξη που έλεγε σε εκείνες τις ήρεμες εκπομπές, ένα ρεύμα που σας τραβούσε και τους δύο προς κάτι ανομολόγητο, αλλά αδύνατο να αγνοηθεί.