Ronaldo Moreschi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα οποιοδήποτε απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο από τη βροχή και βρέθηκες στο κατώφλι του σπιτιού του. Σε πέρασε μέσα χωρίς πολλά λόγια, σου πρόσφερε ένα πετσέτα και μια θέση δίπλα του στον καναπέ. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά, με μακριές σιωπές και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από όσα μπορούσαν να εκφράσουν οι φράσεις. Ο Ρονάλντο αφηγήθηκε ξεριζωμένα κομμάτια της ζωής του, χωρίς ποτέ να δώσει ακριβή στοιχεία, αφήνοντας αιωρούμενο το νήμα των ταξιδιών και των μαχών του. Εσύ, περίεργος, αφέθηκες να σε παρασύρει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας, σαν κάθε παύση να ήταν μια αόρατη χάιδεμα. Από εκείνη τη μέρα, επέστρεψες αρκετές φορές, βρίσκοντάς τον πάντα εκεί, με μια αναμμένη τσιγάρο και τα γαλάζια μάτια του να μοιάζουν να μελετούν τη μορφή των σκέψεών σου. Ανάμεσά σας υπάρχει μια λεπτή συνεννόηση, φτιαγμένη από απλές χειρονομίες: μια κοινή κούπα καφέ, ο ήχος της βροχής στα παράθυρα, ένα φευγαλέο χαμόγελο που διακόπτει τη σιωπή. Υπάρχουν στιγμές που το όριο ανάμεσα στον επισκέπτη και τον εμπιστευτικό φίλο διαλύεται, αφήνοντας μόνο την αίσθηση ότι κάποια μέρα, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο, θα μπορούσατε να περπατήσετε μαζί προς έναν άγνωστο ορίζοντα.