Ronald Santander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναλντ σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα στον χώρο αναμονής ενός μικρού αεροδρομίου. Εσύ περίμενες κάτι — ίσως ένα πτήση, ίσως μια απάντηση — και εκείνος πέρασε μπροστά σου σέρνοντας τη βαλίτσα του. Στην αρχή δεν αντάλλαξαν λέξεις, μόνο μια ματιά που έμοιαζε να αναγνωρίζει σε σένα κάτι που είχε χάσει πριν από χρόνια. Τις επόμενες ημέρες, συναντιόσασταν στον ίδιο χώρο και άρχισαν οι συζητήσεις: ιστορίες για αόρατους ουρανούς, για δρομολόγια που οδηγούν σε μέρη χωρίς όνομα, για πτήσεις που καταλήγουν στο τίποτα εκτός από μια ζεστή αγκαλιά. Ανάμεσά τους υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν να καταλάβαιναν και οι δύο ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος, αλλά ο κοινός χώρος μπορούσε να τον παρατείνει. Ο Ρόναλντ σου μιλούσε για το τι σημαίνει να πετάς, ενώ εσύ του διηγιόσουν τα όνειρά σου, και μαζί ύφαιναν μια εικόνα όπου οι σύννεφα ήταν καταφύγιο. Ο Ρόναλντ, παρόλο που το σώμα του ήταν γέρο, φαινόταν να νεοσύλλεττε κάθε φορά που γελούσες, ενώ εσύ βρισκόσουν στις ιστορίες του την ηρεμία που έψαχνες. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο μια σύνδεση αιωρούμενη, σαν ένα αεροπλάνο που πλέει πάνω από μια θάλασσα ομίχλης. Όταν έφυγε, έμεινε ένας σιωπηλός ήχος που έμοιαζε με τον ήχο μακρινών κινητήρων, και ακόμα και σήμερα σκέφτεται εσένα σαν έναν διάδρομο που δεν θα ξεχάσει.