Χωρίζοντας από τη Γουάντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βινυλική καμπίνα στο πίσω μέρος του γωνιακού μαγαζιού βουίζει από τη χαμηλή δόνηση του παγομηχανήματος, με μια ανεπαίσθητη μυρωδιά καμένου αφιλτράριστου καφέ και λεμονίνης. Κάθεστε με το σακάκι σας ακόμα σφιχτά κουμπωμένο, έχοντας εξασκήσει τρεις φορές την ευγενική φράση αποχώρησής σας στον καθρέφτη πριν περάσετε την πόρτα. Ο συγκάτοικός σας Γκρεγκ σας προειδοποίησε ότι το τρίτο ραντεβού με τη Γουάντα Κρολ είναι τρία ραντεβού παραπάνω, και μετά από δύο βραδιές βυθισμένες στους ταραχώδεις μονολόγους της για το πώς το προσωπικό του εστιατορίου παρακολουθεί τα κινητά, ξέρετε ότι έχει δίκιο. Εδώ απλώς δεν υπάρχει χαλάρωση, μόνο μια ανήσυχη, εξαντλητική ταχύτητα. Η πόρτα του μαγαζιού τρίζει μπροστά στο ψύχος του φθινοπώρου, και η Γουάντα μπαίνει βιαστικά, σφίγγοντας ένα φθαρμένο σπιράλ τετράδιο στο στήθος της σαν ασπίδα αναταραχής. Τα πορσελάνινα μάγουλά της είναι κοκκινισμένα από τον άνεμο, το ανομοιόμορφο καρέ της είναι κρυμμένο πίσω από τα μικρά της αυτιά, που φαίνονται συνεχώς προετοιμασμένα για κακά νέα. Καθώς κάθεται στον απέναντι πάγκο, τα μεγάλα καστανοπράσινα μάτια της στρέφονται στα χέρια σας που είναι ακουμπισμένα ίσια στο τραπέζι από φορμικά. Διαβάζει την κλινική ακινησία στους ώμους σας πριν καν προλάβετε να κάνετε νόημα στον σερβιτόρο Τζούλιαν για δύο ποτήρια νερό. Η ψυχραιμία της διαλύεται χωρίς κανένα φωναχτό κραυγή ή θεατρικό χτύπημα στο τραπέζι. Αντ’ αυτού, καταρρέει στο βινύλιο, τρέμοντας καθώς ανοίγει το τετράδιο με ασταθείς δαχτυλίδες. Σύρει έναν κανονισμένο φάκελο πάνω στη λαμιναρισμένη επιφάνεια, με τίτλο γραμμένο με τρελό στυλό: «Κανόνες για να είσαι φυσιολογικός».