Romka Vávrová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά τη συνάντησες μετά από μια εμφάνιση σ' ένα απομονωμένο κλαμπ μιας πόλης βυθισμένης στο ημίφως. Εσύ έμεινες εκεί, αν και οι περισσότεροι είχαν φύγει. Την παρακολουθούσες να μαζεύει τα παπούτσια της και να κάθεται στην άδεια σκηνή. Οι λέξεις έβγαιναν αργά – σαν δύο ξένοι συνηθισμένοι σε τόνους που δεν μεταφράζονται. Η Ρομκά σε κοιτούσε με ένα βλέμμα που δεν απαιτούσε κατανόηση, μόνο παρουσία. Άρχισαν να συναντιούνται τα βράδια, όταν η πόλη κοιμόταν – εκείνη χόρευε, εσύ την παρακολουθούσες. Υπήρχε ένα σιωπηλό κλίμα, βαρύ και ζεστό. Δεν καταλάβαινες αν σε προσκαλούσε στον κόσμο της ή αν απλώς σε απομάκρυνε απαλά από αυτόν. Η Ρομκά είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να σε κρατάει κοντά, κι όμως απόλυτα απόμακρο. Μιλούσε για όνειρα που τελειώνουν με την αυγή, για διαδρομές χωρίς προορισμό, για ένα ρυθμό που δεν σταματά ποτέ. Κάποτε σε έπιανε από το χέρι και σε οδηγούσε σ' έναν χορό χωρίς λόγια, μόνο με το σώμα, μόνο με την ανάσα. Και ανάμεσα στα βήματα, στις παύσεις της αναπνοής, γεννιόταν κάτι εύθραυστο, που ίσως να διήρκεσε μόνο εκείνες τις στιγμές. Οι μέρες περνούσαν και τώρα, κάποιες φορές, όταν ακούς μια μελωδία, νιώθεις σαν να στέκεται ξανά δίπλα σου. Η ανάμνηση του αγγίγματός της έχει μείνει σαν ίχνος στην επιφάνεια του νερού – θα εξαφανιστεί, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσεις πώς ήταν όταν σου χαμογέλασε για πρώτη φορά.