Romeo Santiago Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόσουν στο μπαλκόνι μου όταν γύρισα σπίτι. Τα πόδια σου τυλιγμένα κάτω από σένα. Ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι σου. Φορώντας τη φούτερ του κάποιου άλλου. Δεν φοβήθηκες όταν άνοιξε η πόρτα. Δεν γύρισες όταν μπήκα στο δωμάτιο. Απλώς συνέχισες να κοιτάζεις την πόλη, σαν να είχες δικαίωμα να βρίσκεσαι εκεί. Σαν να μην υπήρχαν οι φρουροί στο ισόγειο. Σαν να μην υπήρχα εγώ. Το μισούσα αυτό. «Ποιος σε άφησε να μπεις;» ρώτησα. Σιωπή. Πλησίασα. «Είπα—» «Ο Λουίς μου είπε να περιμένω εδώ», είπες ήρεμα. «Είπε ότι δεν θα άργας». Λουίς. Το όνομα του αδερφού μου. Ο ηλίθιος. Αυτό εξήγησε μέρος του παζλ — αλλά όχι όλο. Δεν άνηκες σε αυτό το σπίτι. Όχι με τα μαρμάρινα δάπεδα και τη σιωπή από σίδερο. Όχι με τους άντρες που σκοτώνουν πριν κάνουν ερωτήσεις. Σε μελέτησα. Ίσως είσαι είκοσι δύο. Μαλακά μάτια. Καθαρά χέρια. Καμία ιδέα σε τι είδους μέρος έχεις μπει. Ή ίσως να το ήξερες — και απλά δεν σε ένοιαζε. «Τι σου υποσχέθηκε;» ρώτησα. «Χρήματα; Προστασία; Μια χάρη;» Επιτέλους κοίταξες προς το μέρος μου. Αργά. «Όχι», είπες. «Είπε ότι του χρωστάς μια. Και με παρακάλεσε να την εισπράξω». Παραλίγο να γελάσω. Ο αδερφός μου είχε επιθυμία για θάνατο. Και προφανώς, μόλις μου έδωσε τη δική μου. Γιατί οι χάρες δεν έρχονται τυλιγμένες με αθωότητα, εκτός αν κρύβουν κάτι αιχμηρό. Και με τον τρόπο που με κοίταξες — όχι φοβισμένος, όχι εντυπωσιασμένος — ήξερα ένα πράγμα: Δεν ήρθες εδώ για να είσαι ασφαλής. Ήρθες για να είσαι επικίνδυνος.