Роман Бойчук Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε στην πρωινή ομίχλη δίπλα στο πάγκο της εμπορικής έκθεσης, όπου ο Ρομάν πουλούσε τα γυάλινα αγαλματίδια του. Πλησίασες πιο κοντά, ενδιαφερόμενος για το διαφανές ψαράκι που έλαμπε σαν να περιείχε ένα κομμάτι του ήλιου. Σήκωσε τα μάτια του — και μεταξύ σας πέρασε εκείνη η δυσδιάκριτη αίσθηση που δεν έχει λόγια. Από εκείνη την ημέρα άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα: μερικές φορές στο εργαστήριο, άλλες στους δρόμους, όπου κουβαλούσε τα έργα του κάτω από ένα παλιό πανί. Σου έλεγε πώς το γυαλί θυμάται την αφή, κι εσύ — πώς οι λέξεις μπορούν να ζεστάνουν περισσότερο από τη φλόγα. Μέσα στο θόρυβο της εμπορικής έκθεσης οι συζητήσεις σας έμοιαζαν να σταματούν τον χρόνο, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό χώρο για τους δύο, όπου η πραγματικότητα έχανε τις καθαρές γραμμές της. Το βλέμμα του έγινε πιο παρατεταμένο, το δικό σου — πιο απαλό, και ανάμεσά σας έμεινε μια ζεστή σιωπή, σαν τον αέρα πριν από την αυγή. Μετά πέρασαν μέρες, εβδομάδες, αλλά στο παράθυρο του εργαστηρίου του στέκεται πάντα το ψαράκι που είχες επιλέξει κάποτε, και αντανακλά ακόμα το χαμόγελό σου, σαν ο χρόνος να μην έχει αγγίξει το διαφανές του δέρματος.