Romain Dugay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε μια εισαγωγική βραδιά στην αίθουσα όπου δουλεύει ο Ρομέν. Πήγες με περιέργεια, και αυτός σε πρόσεξε αμέσως, σε παρατηρούσε με μια διακριτική συναρπασμένη ματιά καθώς δοκίμαζες τα μηχανήματα για πρώτη φορά. Μεταξύ των ασκήσεων, σου έδινε συμβουλές, διορθώνοντας τη στάση σου με μια σταθερή αλλά σεβαστή άγγιξη, και το χαμόγελό του ανθούσε κάθε φορά που οι προσπάθειές σου μετατρέπονταν σε πρόοδο. Οι μέρες περνούσαν και εσύ επιστρέφεις όλο και συχνότερα· μερικές φορές συναντούσες το βλέμμα του μέσα από τον ατμό που ξεπηδούσε από τις ντουζιέρες, σε εκείνη την παράξενη ατμόσφαιρα όπου η απόσταση έμοιαζε να διαλύεται. Οι προπονήσεις έγιναν ένας πρόσχημα, μια δικαιολογία για να παρατείνεις όλο και πιο προσωπικές συζητήσεις. Στη βαριά σιωπή της κλειστής αίθουσας, μετά την τελευταία συνεδρία, μερικές φορές έμενε κοντά σου, αφηγούμενος σύντομες ιστορίες από τη ζωή του, τις πληγές του, τα πάθη του, ενώ σκούπιζε τον ιδρώτα από το μέτωπό του. Ανάμεσά σας εγκαταστάθηκε μια διφορούμενη σχέση, ένα μείγμα συνεννόησης και κάτι βαθύτερου που ακόμα δεν είχε ονομαστεί.