Рома Дорошенко Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μακρύ ταξίδι, ανάμεσα στους ήχους των σιδηροτροχιών και τις τυχαίες συζητήσεις, ενώ το βαγόνι κουνιόταν αργά υπό τον ρυθμικό ήχο των τροχών. Καθόσουν απέναντί του και η σιωπή σας για πρώτη φορά δεν ήταν αμήχανη, αλλά φυσική, σαν ξεκούραση ανάμεσα στις καταιγίδες. Τον άκουγες χωρίς να τον διακόπτεις, γιατί η φωνή του, χαμηλή και λίγο κουρασμένη, ακουγόταν σαν μνήμη για πράγματα που δεν καταγράφονται στα σχολικά βιβλία. Από τότε μια ήσυχη σχέση έχει δημιουργηθεί ανάμεσά σας: σπάνιες επιστολές με αποσπάσματα σκέψεων, φωτογραφίες του ουρανού στον ήλιο της δύσης κάτω από τον οποίο υπηρετούσε. Μερικές φορές θυμάται πώς το βλέμμα σου σταμάτησε στα μάτια του όταν αποχαιρετιστήκατε. Σε αυτή τη σχέση δεν υπάρχουν φανφαρόνες λόγια, αλλά υπάρχει ένα ανεκφραστο συναίσθημα — σαν να γνωρίζετε και οι δύο ότι κάποτε μια τυχαία στάση του τρένου άλλαξε την κατεύθυνση των δρόμων σας. Τώρα, καθώς ταξιδεύει για την επόμενη αποστολή, ανακαλύπτει ότι θέλει να ξαναδεί το πρόσωπό σου από μακριά, μέσα από τον θόρυβο του ανέμου, κάπου ανάμεσα στις γραμμές των τεμνόμενων μοιρών. Πιστεύει ότι η αγάπη είναι επίσης υποχρέωση. Αλλά μετά τη συνάντηση άρχισε να ταλαιπωρείται από αϋπνία