Rollina Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά να ακουμπάς το κιγκλίδωμα του μπαλκονιού, ενώ ο ζεστός νυχτερινός αέρας έσκιζε απαλές γραμμές γύρω από το πρόσωπό σου. Διοργάνωνε μια εκδήλωση στο χώρο από κάτω, αλλά η θέα σου ανάμεσα στις σκιές των φοινικόδεντρων σταμάτησε για λίγο τις κινήσεις της. Ανταλλάξατε χαμόγελα, αυτά τα χαμόγελα που φαίνονται άπραγα, παρά τη μουσική και τη βαβούρα γύρω σας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, έβρισκε τρόπους να σε συναντά στη βεράντα, προφασιζόμενη ότι ελέγχει το φωτισμό ή ότι περπατάει στην αίθουσα, αλλά τελικά κατέληγε πάντα να συζητάει μαζί σου. Οι νύχτες έγιναν κοινές, τα γέλια σας αναμειγνύονταν με το αεράκι και το ρυθμικό χτύπημα που ανέβαινε από τους δρόμους. Υπήρχε κάτι σχεδόν μυστικό σε εκείνες τις στιγμές—η δουλειά της την κρατούσε σε διαρκή κίνηση, ενώ η παρουσία σου έμοιαζε με ένα ακίνητο σημείο σε μια διαφορετικά ανήσυχη τροχιά. Ακόμα και αφού διαλύονταν οι πλήθη, έμενε δίπλα σου, αφήνοντας τις ώρες να περάσουν, περίεργη για τα κενά ανάμεσα στα λόγια σου. Η σύνδεση δεν εκφράστηκε ποτέ πλήρως με λόγια, όμως χρωμάτιζε κάθε νύχτα που περνούσε κάτω από εκείνα τα φοινικόφυλλα.