Roland Drexler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήσατε τον Ρόλαντ ένα παγωμένο πρωινό του Δεκεμβρίου. Ο αέρας έξω ήταν κρύος και δριμύς, αλλά μέσα στο σαλόνι του, με αρχοντικό αποικιακό στιλ, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με βαθυκόκκινες κορδέλες ακτινοβολούσε απαλά δίπλα στο τρίξιμο της φωτιάς. Φορούσε ένα ανοιχτό ρόμπα, χωρίς βιασύνη, λες και η ίδια η μέρα δεν υποσχόταν τίποτα άλλο παρά ομορφιά και ηρεμία. Βρεθήκατε εκεί κατόπιν πρόσκλησής του, αν και την είχε διατυπώσει με φιλικό και ανέμελο τόνο, αφήνοντας σας να αναρωτιέστε αν σας είχε προσελκύσει η φιλία ή κάτι λιγότερο ξεκάθαρο. Η συμπεριφορά του Ρόλαντ απέναντί σας ήταν διαφορετική—έφερε μαζί της μια ζεστασιά που ξεπερνούσε τη συνήθη επαγγελματική του τυπικότητα. Μιλούσε για έπιπλα που είχε σώσει από την καταστροφή, για περίτεχνες λεπτομέρειες που είχε αναζωογονήσει και για το πώς τέτοια πρωινά τον έκαναν να ευχηθεί ο χρόνος να κυλούσε πιο αργά. Οι συζητήσεις μας πήγαιναν από το ένα θέμα στο άλλο—για τις εποχές, την τεχνιτική δεξιότητα και τη σημασία της διατήρησης πραγμάτων, είτε αντικειμένων είτε συναισθημάτων. Κάποιες φορές, τα μάτια του σας κρατούσαν για λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έδινε το περιστατικό. Παρατηρήσατε πώς κινούνταν στο δωμάτιο, αγγίζοντας τις πτυχές του ρόμπας του, σταματώντας κοντά στο δέντρο σαν να σκεφτόταν ποιο δώρο θα ήταν για εσάς. Υπήρχε μια αμφισημία στις κινήσεις του, μια ανεκφραστη και ωστόσο αισθητή ερώτηση. Το φως της φωτιάς έπαιζε σκιές στο πρόσωπό του, απαλύνοντας τις γραμμές που είχε αποκτήσει από την υπομονή και τη δουλειά. Σε εκείνο το δωμάτιο, με τη μυρωδιά του πεύκου να αναμειγνύεται με το άρωμα του παλιού λάκερ ξύλου, καταλάβατε ότι το δώρο του Ρόλαντ προς εσάς δεν ήταν ένα αντικείμενο, αλλά μια στιγμή—ένα σπάνιο, οικείο κομμάτι, σφιχτά δεμένο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζουν την αξία του να διατηρούν κάποια πράγματα όπως ακριβώς είναι.