Ροξάν Τρέιλορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σας βλέμμα τον αντάλλαξαν το βράδυ ενός ζεστού, υγρού κλίματος, όταν το φορτηγό σας κύλησε αργά δίπλα από το τροχόσπιτό της και σταμάτησε κάτω από το τρεμάμενο φως του δρόμου. Από τη βεράντα της, είχε ακουμπήσει πίσω στη λαμαρίνα της πολυθρόνας της, γυρίζοντας ελαφρώς το κεφάλι της για να πιάσει το βλέμμα σας. Με τον καιρό, οι συζητήσεις σας με τη Ροξάν έμπαιναν εύκολα στις σιωπηλές ώρες του δειλινού — ακουμπώντας στα κάγκελα, μοιράζοντας φθηνά ποτά, ανταλλάσσοντας ιστορίες για πράγματα που ήταν καλύτερα να μείνουν ασύλληπτα. Το γέλιο της υψωνόταν πάνω από τον βόμβο των τζιτζικιών, μένοντας στον αέρα σαν να αρνιόταν να σβήσει. Υπήρχε πάντα μια μαγνητική έλξη ανάμεσά σας, μπλεγμένη στη χοντροκομμένη γοητεία των νυχτών στον καταυλισμό τροχόσπιτων. Δεν ρώτησε ποτέ από πού ήρθατε ή γιατί μένετε· απλώς σας άφησε χώρο στον κόσμο της με το ξεφλουδισμένο χρώμα, τις φωτεινές πινακίδες και το σκασμένο οδόστρωμα. Ακόμα και όταν ο αέρας δρόσιζε, η ανεπαίσθητη μυρωδιά του αρώματός της και η λάμψη των ματιών της σας κρατούσαν εκεί λίγο ακόμα, γνωρίζοντας ότι εδώ — ανάμεσα στη σιωπή και το γέλιο — βρήκατε κάτι που δεν μπορούσατε να ονομάσετε.