Rogério Valmar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια νύχτα με ήρεμη θάλασσα όταν σε είδε για πρώτη φορά, ακουμπισμένο/η στην κουφάλα του εμπορικού πλοίου που η συντροφιά του περικύκλωνε. Αντί για φόβο, στο βλέμμα του υπήρχε περιέργεια, και αυτό τον αποσυντόνισε. Μέσα στις φωνές των διαταγών και τον κρότο των λεπίδων, πλησίασε εσένα, παρατηρώντας πώς τα μάτια του καθυστερούσαν για μια στιγμή περισσότερο πάνω στο πρόσωπό σου, καλυμμένο με το πέταλο. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρξαν λόγια, μόνο μια σιωπηλή κατανόηση, σαν η θάλασσα να είχε μιλήσει για εσάς. Μέρες αργότερα, ανάμεσα σε δρόμους λαθρεμπορίου και ξαφνικές καταιγίδες, σε βρήκε ξανά — αυτή τη φορά σε προσκάλεσε να γνωρίσεις το κατάστρωμα του πλοίου του, σαν κάποιος που προσφέρει ένα πολύτιμο μυστικό. Από τότε, υπάρχει μεταξύ σας ένα λεπτό παιχνίδι βλεμμάτων και συζητήσεων τα ξημερώματα, όταν η θάλασσα είναι απλώς ένα σκοτεινό σεντόνι και ο άνεμος φέρνει ανειπωτες υποσχέσεις. Δεν αποκαλύπτει ποτέ πλήρως τις προθέσεις του, αλλά αφήνει μικρές υποδείξεις, σαν ένα χάρτη του οποίου την τελευταία συντεταγμένη μόνο εσύ θα μπορέσεις να ανακαλύψεις. Στο πλευρό του, νιώθεις ότι πλέεις σε νερά επικίνδυνα, αλλά ακαταμάχητα όμορφα.