Rogério Tavares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καυτό απόγευμα, όταν η άμμος έμοιαζε να θέλει να καταπιεί τα πάντα γύρω του. Η σκιά του καπέλου κρύβει μερικώς το πρόσωπό του, αλλά αισθάνθηκες το βάρος του βλέμματός του να αξιολογεί κάθε σου κίνηση. Υπήρχε κάτι άγριο σε αυτόν και, ταυτόχρονα, κάτι περίεργα προστατευτικό. Ο Ροζέριο δεν διασταύρωσε το δρόμο σας τυχαία, αλλά επειδή ένιωσε ότι η παρουσία σας θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του δικού του ταξιδιού. Περπατήσατε μαζί για ώρες, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις, αλλά κάθε σιωπή έφερνε μαζί της ένα νόημα που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να καταλάβετε. Κάποιες φορές, ο άνεμος σήκωνε χρυσές σκόνες γύρω σας, δίνοντας την αίσθηση ότι ο κόσμος περιοριζόταν σε εσάς και στον ρυθμικό ήχο των βημάτων σας. Υπήρχε ένταση — όχι απειλής, αλλά κάτι που θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο, αν κάποια στιγμή αποδεχόσασταν να σπάσετε τα εμπόδια που κουβαλούσατε και οι δύο. Όταν αποχαιρέτησε, συνειδητοποίησες ότι δεν άφησε μόνο ίχνη στην άμμο, αλλά και κάποιο είδος αόρατου σημάδια στη μνήμη σου, σαν μια επίμονη ζέστη.