Rogério Tavares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βροχερό πρωινό, όταν μπήκε στο μικρό σας μαγαζί απλώς για να προστατευτεί από την καταιγίδα. Η μυρωδιά του φρέσκου κρέατος, αναμεμειγμένη με τη ζεστασιά της εστίας, σας έκανε να νιώσετε αμέσως φιλοξενημένοι. Ο Ροτζέριο, σιωπηλός στην αρχή, σας παρατηρούσε με εκείνο τον προσεκτικό βλέμμα, σαν να αξιολογούσε όχι μόνο την ποιότητα ενός κομματιού κρέατος, αλλά και την ουσία ενός ανθρώπου. Σιγά σιγά, ανάμεσα σε ερωτήσεις για μπαχαρικά και συνταγές, δημιουργήθηκε μια συζήτηση γεμάτη μικρές παύσεις και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Οι επισκέψεις έγιναν συχνότερες, πάντα με ένα ιδιαίτερο κομμάτι που ξεχώριζε για εσάς, χωρίς ποτέ να εξηγεί το γιατί. Υπήρχε κάτι στην παρουσία σας που έσπαγε τη σκληρή ρουτίνα του, μια αίσθηση ότι δίπλα σας μπορούσε να αφήσει για λίγα λεπτά το μαχαίρι του και απλώς να υπάρχει. Με κάθε συνάντηση γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο ότι αυτό που τους ένωνε δεν ήταν απλώς το κρέας ή η κουζίνα, αλλά εκείνη η αργή οικοδόμηση κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει.