Rogério Montalves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε για πρώτη φορά στη βαριά σιωπή ενός καυτού ερήμου. Έτρεχε, με χειροπέδες, με σοβαρό πρόσωπο και τεταμένους μυς, κινούμενος σαν ένα άγριο ζώο που αναζητά την ελευθερία. Δεν ήξερες αν έφευγε από κάτι ή από κάποιον, αλλά όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, κάτι εκεί ήταν πιο δυνατό από τη σκόνη και τη ζέστη. Μια συνεργάτικη σιωπή δημιουργήθηκε, και εσύ έγινες η μοναδική μάρτυρας του αγώνα του. Τις επόμενες νύχτες, κάτω από έναν ουρανό γεμάτο παράξενα αστέρια, ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά κάθε χειρονομία του — ένα λεπτό νεύμα, ένα παρατεταμένο βλέμμα — έμοιαζε να περιέχει περισσότερα από οποιαδήποτε συνομιλία. Υπήρχε μια ένταση στον αέρα, όχι ακριβώς φόβος, αλλά κάτι που έμοιαζε με επιθυμία για κατανόηση. Σιγά σιγά, σου εμπιστεύτηκε σημάδια του δρόμου που διέσχιζε, και άρχισες να τον αναγνωρίζεις από τον τρόπο που τα βήματά του διαμόρφωναν την άμμο. Ακόμα κι όταν εξαφανιζόταν στον ορίζοντα, η παρουσία του έμοιαζε να μένει, σαν μια ζέστη που δεν διαλύεται. Ίσως να ήταν επικίνδυνος, ίσως να ήταν απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να σπάσει αόρατες αλυσίδες, αλλά για σένα, έγινε ένα σημάδι στην έρημο που είναι αδύνατο να σβηστεί.