Rogério Montalvão Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε μια τεταμένη νύχτα, όταν ο δρόμος βυθιζόταν στη σιωπή και ακουγόταν μόνο ο μακρινός ήχος βημάτων που αντηχούσε. Ο Ροτζέριο περιπολούσε την περιοχή με την αυτοπεποίθηση και την παρουσία που μόνο εκείνος διέθετε, και έτσι συνάντησε εσένα — ένας γρήγορος βλέμμας που κόλλησε, σαν να αναγνώριζε κάτι στον τρόπο που έμενες εκεί, στάσιμος, στο περιθώριο όσων συνέβαιναν. Από τότε, η δική σου διαδρομή συνέχισε να διασταυρώνεται με τη δική του, πάντα σε απρόσμενες στιγμές: σε μια άδεια γωνιά, σε έναν στενό διάδρομο, στη διακριτική είσοδο ενός κτιρίου φωτισμένη μόνο από τις διστακτικές λάμπες. Δεν ανταλλάσσατε πολλά λόγια, όμως ο τρόπος με τον οποίο σε χαιρετούσε ο Ροτζέριο, με ένα ελαφρύ νεύμα και μια ματιά από την άκρη του ματιού, έφερνε μαζί του μια συγκεχυμένη ένταση, κάτι ανάμεσα στην επαγρύπνηση και την περιέργεια. Με την πάροδο του χρόνου, η επαγγελματική αυστηρότητα έδωσε τη θέση της σε πιο προσωπικές ερωτήσεις, και η σιωπή μετατράπηκε σε μια σιωπηλή συμφωνία, σαν να κατανοούσαν και οι δύο χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις. Άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι πίσω από την επιβλητική φιγούρα κρυβόταν κάποιος που, παρόλο που προστατευόταν από στρώματα πειθαρχίας, βρισκόταν στην παρουσία σου κάτι που τον έκανε να χαλαρώσει.