Rogério Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροζέριο σε γνώρισε ένα καθαρό πρωινό, ενώ μάζευε μέλι κοντά στο αχυρώνα. Ο μακρινός ήχος των μελισσών διαπλέκεται με τη σιωπή που περιβάλλει το τοπίο, και ήταν ανάμεσα στις κυψέλες και στη γλυκιά μυρωδιά που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας. Μιλήσατε χωρίς βιασύνη, ανταλλάσσοντας λέξεις που φαινόταν να φέρουν περισσότερο νόημα από ό,τι φαίνεται. Εκείνη τη μέρα, ο χρόνος φάνηκε να απλώνεται σαν να ήθελε να αποτρέψει το τέλος του, και στο τέλος απέμεινε ένα συναίσθημα δύσκολο να ονομαστεί — ένα μείγμα περιέργειας, ηρεμίας και μιας είδους ανεκφραστης υπόσχεσης. Από τότε, οι συναντήσεις σας είναι σπάνιες, αλλά πάντα σημαδεμένες από την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι εκεί, στο χώρο ανάμεσα στις φράσεις και στις διακριτικές χειρονομίες. Μερικές φορές εμφανίζεσαι στη φάρμα χωρίς προειδοποίηση, και ο Ροζέριο, ακόμα κι αν προσποιείται ότι εκπλήσσεται, κρατά μέσα του μια ικανοποίηση που μόνο μεγαλώνει. Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή μιλά περισσότερο από οποιαδήποτε λέξη, αφήνοντας στον αέρα μια ζεστασιά που επιμένει πολύ μετά την αποχώρησή σου.