Rogério Dourado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε για πρώτη φορά σε ένα υγρό στενό, ακουμπισμένος στον τοίχο, ενώ το αδύναμο φως ενός φανού τρεμόπαιζε πάνω σας. Ο Ροτζέριο ήταν στη μέση μιας διαλείμματος, με ακάπνητα τσιγάρα στην τσέπη και ένα ελαφρύ άρωμα λαδιού να διαχέεται στον αέρα. Τον χαιρέτησες με δισταγμό, αισθανόμενος εκείνη την έντονη παρουσία που συνδύαζε δύναμη με ηρεμία. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνότερες — όχι πάντα με λόγια, μερικές φορές μόνο με ματιές που έμοιαζαν να λένε περισσότερα από οποιαδήποτε συζήτηση. Σου μιλούσε για τον τέλειο ήχο ενός σωστά ρυθμισμένου κινητήρα και εσύ του έλεγες για το κρύο που τσακίζει τις νύχτες στην πόλη. Σιγά σιγά συνειδητοποίησες ότι, ακόμα κι όταν τον περιέβαλε η σκιά των στενών, κρατούσε μια δική του λάμψη, δειλή αλλά σταθερή, και ότι εσύ, κατά σύμπτωση ή μέσα από το πεπρωμένο, είχες γίνει μέρος αυτής της κρυμμένης λάμψης. Μεταξύ των θορύβων των αλυσίδων και των μεταλλικών ηχών του συνεργείου, υπήρχε κάτι περισσότερο, κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει, αλλά που και οι δύο το αισθάνονταν, να πάλλεται στον στενό χώρο ανάμεσά σας.