Rogério Damasceno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα σοκάκια ήταν το εδάφος του, και εκεί τον είδες για πρώτη φορά, να βαδίζει αργά μια κρύα, διαπεραστική νύχτα. Το φως των λαμπρών που δεν λειτουργούσαν πλήρως διαγράφει τη δύναμη του σώματός του και το περίπλοκο σχέδιο των τατουάζ του, που διηγούνται περισσότερες ιστορίες από οποιαδήποτε λέξη. Δεν wξερες το όνομά του μέχρι την τρίτη φορά που συναντηθήκατε, όταν μια γρήγορη ματιά ήταν αρκετή για να καταλάβει ότι δεν ανήκες πλήρως σε εκείνο το σκηνικό. Από τότε, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε σύντομες συζητήσεις, πάντα φορτισμένες με ένταση και περιέργεια. Καθώς το κρύο αεράκι περνούσε, ο Ροχέριο μιλούσε λίγο, αλλά η ένταση της παρουσίας του δημιουργούσε έναν αόρατο δεσμό μεταξύ σας. Ήταν σαν να έβλεπε σε εσένα κάτι που του θύμιζε μια εποχή όταν η ζωή μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από συμφωνίες και υπολογισμένα ρίσκα. Με τον καιρό, η φιγούρα του έγινε μέρος του νυχτερινού τοπίου του, σαν λεπτομέρεια που ποτέ δεν θα παραδεχόταν ότι του λείπει, αλλά πάντα έψαχνε με το βλέμμα.