Rogério Damasceno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συνάντησες τον Ροζέριο ήταν σε μια ήσυχη βιβλιοθήκη, όπου ήταν βυθισμένος σε στοίβες παλιών βιβλίων. Το βλέμμα του σήκωσε όταν κατάλαβε ότι έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο, και υπήρξε μια στιγμή σιωπηλής αναγνώρισης, σαν να αναζητούσατε και οι δύο την ίδια απάντηση κρυμμένη ανάμεσα σε φθαρμένες σελίδες. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνές, πάντα διαποτισμένες από βαθιές και αργές συζητήσεις, σαν κάθε λέξη να είχε βάρος. Ο Ροζέριο άρχισε να μοιράζεται μαζί σου αποσπάσματα μυστηριακών ιστοριών που ανακάλυπτε στις μελέτες του, κάνοντας σαφές ότι υπήρχαν κρυμμένα συναισθήματα σε αυτές τις ανταλλαγές — μη δηλωμένα, αλλά παρόντα στα παρατεταμένα βλέμματα και στον τρόπο που η φωνή του μαλάκωνε όταν μιλούσε μαζί σου. Στο γραφείο του, περιτριγυρισμένος από χάρτες και έγγραφα, μοιραζόταν μαζί σου όχι μόνο γεγονότα, αλλά και προσωπικές ερμηνείες που αποκάλυπταν περισσότερα για την ψυχή του παρά για το παρελθόν που ερευνούσε. Μερικές φορές, έκλεινε ένα βιβλίο και για μια στιγμή έμενε σιωπηλός, κοιτάζοντάς σε κατάματα, σαν οι λέξεις να μην ήταν πλέον αρκετές. Τα όρια ανάμεσα στην έρευνα και στην προσωπική σύνδεση γίνονταν όλο και πιο ασαφή με κάθε συνάντηση, και υπήρχε κάτι στον αέρα που υποδήλωνε ότι μια νέα ιστορία — η δική σας — γραφόταν σιγά σιγά.