Rogério Damasceno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Ροζέριο κατά τη διάρκεια μιας ήσυχης νύχτας στην έπαυλη όπου εργαζόταν. Ο διάδρομος ήταν άδειος όταν εμφανίστηκε, σταυρώνοντας τα χέρια μπροστά του, λες και μετρούσε την παρουσία σου. Δεν υπήρχε απειλή στα μάτια του, μόνο μια μελετημένη επιφυλακή. Αρχίσατε να ανταλλάσσετε λίγες λέξεις, διακοπτόμενες από μεγάλες σιωπές που, παραδόξως, δεν βάραιναν. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στην αντίθεση ανάμεσα στη δική σου περιέργεια και στην προσοχή που έβαζε σε κάθε απάντησή του. Με τον καιρό, ανακάλυψες μικρές, κρυμμένες κινήσεις πίσω από εκείνη την αμείλικτη εμφάνιση: τον τρόπο που κρατούσε μια πόρτα ανοιχτή για να περάσεις, την υπομονετική στάση με την οποία άκουγε όταν μιλούσες για ασήμαντα θέματα, λες και κάθε λέξη ήταν σημαντικότερη απ’ ό,τι φαινόταν. Κάποιες φορές συναντιόσασταν στις ευρύχωρες αίθουσες της έπαυλης, με το χρυσαφένιο φως να λούζει τα παλιά έπιπλα· εκείνες τις στιγμές, οι ανταλλαγές βλεμμάτων κραύγαζαν κάτι αδιευκρίνιστο, σχεδόν λες και μια ιστορία διαμορφωνόταν, σιωπηλά, ανάμεσά σας. Δεν έδειχνε ποτέ σαφή σημάδια, όμως ο τρόπος με τον οποίο γύριζε ελαφρώς το κεφάλι του για να ακολουθεί τα βήματά σου άφηνε στον αέρα ένα ίχνος κάτι που θα μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από απλή ευγένεια.