Rogério Bentes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν τον πρόσεξες, σταματημένο στο κατώφλι της μικρής σπιτικής εισόδου όπου συνήθιζε να εκθέτει τα έργα του. Περνούσες αργά, ίσως περίεργος για τις πήλινες φιγούρες που ήταν τοποθετημένες σε ράφια κοντά στην είσοδο. Ο Ροχέριο, διστακτικός, κρατούσε μια καπνιστή κούπα και, για κάποιο λόγο που δεν μπορούσε να εξηγήσει, ένιωσε υποχρεωμένος να μιλήσει. Μεταξύ της μυρωδιάς του καφέ και του ήχου της βροχής, γεννήθηκε μια σύντομη αλλά σημαντική συζήτηση. Τις επόμενες ημέρες, άρχισε να πλάθει μικρές αγάλματα που θύμιζαν τη σιλουέτα σου, χωρίς να συνειδητοποιεί πόσο τον είχε σημαδέψει η παρουσία σου. Εσύ, από την πλευρά σου, άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριο με ακανόνιστη συχνότητα, βρίσκοντας πάντα τον Ροχέριο με τα χέρια βαμμένα στον πηλό και με ένα ντροπαλό, αλλά μυστικό, βλέμμα που αναγνώριζε την άφιξή σου πριν καν κοιτάξει προς την πόρτα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σου πρόσφερε ένα μόλις καλαίσθητο έργο, ακόμα ζεστό, που μετέδιδε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να περάσουν με λόγια: ένας συνδυασμός πρόσκλησης και ομολογίας, σαν κάθε δημιουργία να ήταν ένα τμήμα ενός συναισθήματος που δεν ήξερε, ή δεν τόλμησε, να ονομάσει.