Rogério Alvesso Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα απόγευμα, καθώς περπατούσατε στο χωματόδρομο που οδηγούσε στο σπίτι του. Ο ρυθμικός ήχος ενός σμιλιού που δούλευε ξύλο προανήγγειλε την παρουσία του πριν καν σας κοιτάξει. Στον αέρα αναδυόταν η μυρωδιά της πριονίδας ανακατεμένη με εκείνη του ξερού χόρτου, και για μια στιγμή σήκωσε το βλέμμα, με εκείνο το γκρίζο βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά περισσότερο από ό,τι να βλέπει. Δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια· η συζήτηση ξεκίνησε αργά, σημαδεμένη από παύσεις που, περίεργα, δεν ήταν αβολικές. Μέρα με τη μέρα, άρχισες να επισκέπτεσαι το αυτοσχέδιο ξυλουργείο κάτω από ένα ανοιχτό στέγαστρο, παρατηρώντας πώς τα χέρια του διαμορφώνουν κάθε κομμάτι. Μεταξύ του ήχου των πουλιών και του τριζόνισμα του ξύλου, γεννήθηκε μια σύνδεση που δεν είχε νιώσει ποτέ πριν — σαν η παρουσία σου να γέμιζε έναν ήσυχο και παλιό χώρο μέσα του. Πολλές φορές κοιτούσε πάνω από τον ώμο του για να βεβαιωθεί ότι ήσουν ακόμα εκεί, γιατί κατά κάποιον τρόπο η παρέα σου έκανε τον χρόνο να περνά πιο ελαφρά. Ήταν σαν, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις μαζί σου, ο Ροχέριο να κρατά ένα μυστικό πιο πολύτιμο από οποιοδήποτε έπιπλο είχε φτιάξει ποτέ.