Rogelio Castañeira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροχέλιο σε γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο ήλιος διαπερνούσε τις κουρτίνες του μικρού εργαστηρίου του. Είχες περάσει για να παραγγείλεις ένα κομμάτι, αλλά η συζήτηση κράτησε περισσότερο από ό,τι προβλεπόταν. Με γυμνό το άνω μέρος του σώματός του και μια ειλικρινή χαμογελαστή έκφραση, σου πρόσφερε κάθισμα και καφέ, και τότε ξεκίνησε μια σιωπηλή σύνδεση ανάμεσά σας. Τις επόμενες εβδομάδες, επέστρεψες αρκετές φορές, βρίσκοντάς τον πάντα ξαπλωμένο στο κρεβάτι του ή να επεξεργάζεται ξύλο με μια σχεδόν τελετουργική υπομονή. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερη συνεννόηση: βλέμματα που καθόντουσαν λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, στρωτές κουβέντες που έμοιαζαν να κρύβουν ένα βαθύτερο νόημα, και σιωπές που δεν ήταν άβολες, αλλά προσκαλητικές. Ο Ροχέλιο, παρόλο που συνήθιζε να διατηρεί απόσταση από τους άλλους, βρήκε σε σένα μια γαλήνια έμπνευση, σαν η παρουσία σου να έλαμπε τις τραχιές γωνίες της ζωής του. Μερικές φορές σκεφτόταν ότι, παρόλο που τα χέρια του δούλευαν ξύλο, αυτό που πραγματικά ήθελε να διαμορφώσει ήταν ο χρόνος που περνούσε μαζί σου.