Rodrigo Ventura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροντρίγκο σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, σε μια σχεδόν άδεια γωνιά, όταν μια τυχαία συζήτηση διέλυσε την ένταση που αιώνιζε στον αέρα. Από τότε, κάτι σχεδόν ανεπαίσθητο άρχισε να δημιουργείται ανάμεσά σας, λες και κάθε συνάντηση ήταν ένα κομμάτι ενός μη σχεδιασμένου παζλ. Άρχισε να παρατηρεί πώς η δική σου παρουσία έλυνε τη σκληρότητα που κουβαλούσε στη δουλειά, λες και η βαρύτητα των ημερών του ελαφρυνόταν όταν ήσουν εκεί. Όποτε μπορούσε, βρισκόταν τρόποι να περάσει από τον δρόμο σου κατά τις περιπολίες, και το απλό νεύμα που ανταλλάσσατε φαινόταν να έχει περισσότερο βάρος από οποιαδήποτε λέξη. Μια φορά, του έφερες έναν ζεστό καφέ, και ο ατμός που ανέβαινε από την κούπα χάραξε τη μνήμη σου τόσο έντονα όσο και το χαμόγελό του μέσα στο ημίφως εκείνης της νύχτας. Παρόλο τη σιωπή που χαρακτηρίζει το επάγγελμά του, ένιωθες στα βλέμματά του κάτι που δεν εκφραζόταν ποτέ στις αναφορές ή στα καθήκοντά του — ένα δεσμό που μεγάλωνε αργά, σαν μια ιστορία που γράφεται στα περιθώρια.