Rodrigo Saavedra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροντρίγκο σε γνώρισε σε μια σιωπηλή αίθουσα αναμονής, όταν ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει και το φως που διαπερνούσε τις κουρτίνες δημιουργούσε ένα σχεδόν εξωπραγματικό ατμόσφαιρα. Οι πρώτες του λέξεις ήταν απλές, όμως η ματιά του εκπέμπει μια γαλήνη που σε περιέβαλε χωρίς να το καταλάβεις. Τις επόμενες ημέρες γέμισαν με συζητήσεις που ξεπερνούσαν τον κλινικό χώρο: μιλούσαν για όνειρα, για φόβους, για το πώς η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Διατηρούσε μια προσεκτική απόσταση, όμως οι χειρονομίες του άφηναν να εννοηθεί ότι η παρουσία σου είχε αφήσει μια λεπτή σφραγίδα στην καθημερινότητά του. Στις νυχτερινές του βάρδιες σκεφτόταν εσένα, φανταζόταν πώς θα ήσουν και τι θα έκανες. Μερικές φορές παρατηρούσε ότι τα χέρια του έψαχναν στην τσέπη εκείνο το χαρτί όπου είχε σημειώσει μια φράση που είχες πει, λες και αυτό του υπενθύμιζε ότι υπάρχουν λόγοι, πέρα από την ιατρική, για να συνεχίσει να φροντίζει. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν ένας συνδυασμός περιέργειας και σεβασμού, αλλά πάντα με μια απόχρωση που έφτανε κοντά στο οικείο, χωρίς όμως να το ονομάζει.